مستــــی سلامـــت می کند ، پنـهان پیامـــــــت می کند
نکو دلش را برده ای جــــــان هم غلامت می کند
ای نیســــت کرده هســـــت را بشنو سلام مســـــت را
مســـــتی که هر دو دست را پابند نامـــــت می کند
ای آسمان عاشـــــقان ، ای جــان جــان عاشــــــقان
حســنت میان عاشقان ، نک دوستـــکامت می کند
ای چـــــاشنی هر لبــــی وی قبلـــــه ی هر مذهبـــی
مــــه پاسبانی هر شــــبی بر گــــرد بامــت می کند
ای دل چه مستی و خوشی سلطانی و سلطان و شی
با این دماغ و سرکشی چون عشق رامت می کند
آنکو ز خاکـــــــی جان کند او دود را کیــــــوان کنــد
ای خاک تــــن وی دود دل بنـــــگر کدامــت می کند
بستان ز شاه ساقیان سرمســـــت شو چون باقـیان
گر نیـــــم مســـــت ناقصی مســـــت تمامــت می کند


از لب سلامت ای احد چون برگ بیرون می جـــهد
اندازه ی لـــــــب نیسـت این لطف عامـــــــت می کند
ماه از غمت دو نیم شد رخسارها چون سیــــم شد
قــــــــد الف چون جیـــــم شد وین جیم جامت می کند
در عشق زاریها نـگر ویـــــن اشک باریـــــها نگر
وان پـخته کاریــــها نگر کان رطل خامـــــــت می کند
ای باده ی خوش رنگ و بو بنگر که دست جود او
بر جان حلالــــت می کند بر تــــن حرامــــــــت می کند
پس تو نباشـــم جان شوم جوهر نباشـــم کان شوم
ای دل متـــــرس از نام بد کـــــو نیکنامـــــــــت می کند
بس کن رهـــا کن گفت و گو نی نظم گو نی نثر گو
کان حیله ســـــــــاز حیـلــه جو بدو کلامــــــــت می کند

دسته بندی‌ها: الماس هایی از مولانا,همه مطالب

برچسب‌ها :

دیدگاه خود را بنوبسید