سعدی در حکایتی از گلستان، انسان را به شکرگزاری بر آن چه دارد فرا می خواند:

” هرگز از دور زمان ننالیده بودم و روزی از گردش آسمان درهم نکشیده،

مگر وقتی که پایم برهنه مانده بود و استطاعت پای پوشی نداشتم به مسجد

جامع کوفه درآمدم دلتنگ، یکی را دیدم که پای نداشت، سپاس حق به جای

آوردم و بر بی کفشی صبر کردم. ”

.توجه داشته باشید که شکرگزاری به آنچه داریم،به این مفهوم نیست که قانع باشیم

و چیز دیگری نخواهیم. بلکه قدردانی از آنچه داریم سبب می شود،چیزهایی را که نداریم به زندگی جذب کنیم.

دسته بندی‌ها: عشق و عرفان,مطالب جالب,همه مطالب

برچسب‌ها : <<>>

دیدگاه خود را بنوبسید