انسان معمولی طمع کار است ، یک گداست . او به انباشتن ادامه می دهد ،

او هرگز ایثار نمی کند او زبان بخشایش را نمیشناسد ، او بسیار فقیر

است ، او فقط لذت پیش پا افتاده گرفتن را میشناسد .

در گرفتن ، حتی اگر تمام دنیا را بگیری ، لذت تو بی اهمیت است ، و در

بخشیدن ، شاید فقط یک گل سرخ ببخشی ، خوشی تو خوشی یک امپراطور است .

————————

هر چه بیشتر بدهی ، بیشتر آن را خواهی داشت ، هر چه کمتر بدهی ، کمتر آن را داری .

اگر چیزی ندهی ، گمش خواهی کرد فقط با سهیم شدن و بخشیدن است که میتوانی مالک آن باشی

دسته بندی‌ها: عشق و عرفان,همه مطالب

برچسب‌ها : <<>>

دیدگاه خود را بنوبسید