ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻣﺨﺘﺼﺎﺕ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﯼ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺘﻀﺎﺩﻫﺎﺳﺖ . ﮔﺮﻣﯽ ﻭ ﺳﺮﺩﯼ ، ﭘﺴﺘﯽ ﻭ ﺑﻠﻨﺪﯼ ،ﺩﻭﺭﯼ ﻭ ﻧﺰﺩﯾﮑﯽ ﻭ . . . ﻻﺯﻣﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺷﮑﺎﻝ ﺍﺳﺖ . ﻣﺘﻀﺎﺩﻫﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﻌﺮﻑ ﭼﮕﻮﻧﮕﯽ ﺍﯾﻦ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ ، ﺍﻣﺎ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺁﻥ ﻫﺎ ، ﻭ ﯾﺎ ﻫﺮ ﭼﯿﺰ ﺩﯾﮕﺮﯼ ، ﺗﻮﺳﻂ ﻫﯿﭻ ﻣﻮﺟﻮﺩﯼ

ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻤﯽ ﮔﯿﺮﺩ ﻣﮕﺮ ﺗﻮﺳﻂ ﺫﻫﻦ ﻗﻀﺎﻭﺗﮕﺮ ﻭ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ .
ﺫﻫﻦ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﺤﻮﯼ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮﺭﺳﯽ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺁﻥ ﻫﺎ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺣﮑﻢ ﻧﻬﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﻔﻊ ﺧﻮﺩ ﺭﻗﻢ ﺯﻧﺪ . ﭼﻮﻥ ﻣﻦ ﮐﺎﺫﺏ ﮐﻪ ﺁﻓﺮﯾﺪﻩ ﺫﻫﻦ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ ، ﺍﺯ ﺧﻮﺭﺍﮎ ﺣﺎﺻﻞ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻫﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺣﯿﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ . ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺣﺎﺻﻞ ﺍﺯ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻫﺎﯼ ﺫﻫﻦ ، ﺍﯾﺠﺎﺩ ﻣﺘﻀﺎﺩﻫﺎﯼ ﻧﺴﺒﯽ ﻣﺎﻧﻨﺪ : ﺯﺷﺖ ﻭ ﺯﯾﺒﺎ ، ﺑﺪ ﻭ ﺧﻮﺏ ، ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﻭ ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﯽ ﻭ . . . ﺍﺳﺖ .

ﺩﺭ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﻫﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪﻩ ﺍﯼ ﻓﻘﻂ ﻫﺴﺖ ﻭ ﻫﯿﭻ ﻗﻀﺎﻭﺗﯽ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻤﯽ ﮔﯿﺮﺩ . ﺍﯾﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺷﺮﺍﯾﻂ ﻭ ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ ﻫﺎﯼ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﺷﺪﻩ ﻭﻓﻖ ﻣﯽ ﺩﻫﻨﺪ ﻭ ﯾﺎ ﺑﻪ ﻧﻮﻋﯽ ﭘﺬﯾﺮﺍﯼ ﻫﺮ ﻣﻮﻗﻌﯿﺘﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻧﮑﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺁﻥ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﮐﻨﻨﺪ ، ﺍﻣﺎ ﺫﻫﻦ ﻗﻀﺎﻭﺗﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮔﺎﻫﯽ ﻣﻮﻗﻌﯿﺘﯽ ﺭﺍ ﺑﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ ﺭﺍ ﺧﻮﺏ ﺟﻠﻮﻩ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ .

ﭼﯿﺰﯼ ﺭﺍ ﺯﺷﺖ ﻭ ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻤﺎﻥﭼﯿﺰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﺯﯾﺒﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﺪ . ﺩﺭ ﻣﻮﺍﻗﻌﯽ ، ﻣﻮﻗﻌﯿﺘﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ . ﺍﯾﻦ ﻣﺘﻀﺎﺩﻫﺎﯼ ﻧﺴﺒﯽ ﺗﻮﻫﻢ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺫﻫﻦ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ ، ﯾﻌﻨﯽ ﺩﺭ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ . ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﯽﮔﻮﯾﯿﻢ ﺷﺐ ﺗﺎﺭﯾﮏ ﺍﺳﺖ ، ﺗﺎﺭﯾﮑﯽ ﺷﺐ ﺣﻘﯿﻘﺘﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﻣﯽﮐﻨﺪ ، ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﮕﻮﯾﯿﻢ ﺷﺐ ﺗﺮﺳﻨﺎﮎ ﺍﺳﺖ ، ﺗﺮﺳﻨﺎﮐﯽ ﺷﺐ ﺗﻮﻫﻤﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﺫﻫﻦ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﭼﻨﯿﻦ ﺍﻣﺮﯼ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ .

ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ ﺣﺎﻝ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﯾﻢ ﺫﻫﻦ ﻣﺎ ، ﺫﻫﻦ ﺧﺎﻣﻮﺷﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﺮ ﭼﯿﺰﯼ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺑﻮﺩﻥ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺩﻟﯿﻞ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﯼ ﺳﮑﻮﺕ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ، ﻣﻦ ﺣﻘﯿﻘﯽ ﻣﺎ ﺑﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﮐﻞ ﻫﺴﺘﯽ ﯾﮑﯽ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺫﻫﻦ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﯿﭻ ﻗﻀﺎﻭﺗﯽ ، ﺁﮔﺎﻫﯽ ﻧﺎﺏ ﻫﺴﺘﯽ ﺭﺍ ﺩﺭﯾﺎﻓﺖ ﻣﯽ
ﮐﻨﺪ

Like
0

دسته بندی‌ها: عشق و عرفان

برچسب‌ها : <<>>

دیدگاه خود را بنوبسید