تو مگو همه به جنگند و ز صلح من چه آید

بیت «تو مگو همه بجنگند و ز صلح من چه آید» از اشعار عارفانه مولانا  که پیامی عمیق درباره مسئولیت فردی در ایجاد صلح و آرامش دارد. این جمله تأکید می‌کند که هر فرد حتی با کوچک‌ترین نقش می‌تواند در گسترش صلح و کاهش جنگ و نزاع سهمی داشته باشد.

اگر آتش است یارت تو برو در او همی‌سوز

به شب فراق سوزان تو چو شمع باش تا روز

تو مخالفت همی‌کش تو موافقت همی‌کن

چو لباس تو درانند تو لباس وصل می‌دوز

به موافقت بیابد تن و جان سماع جانی

ز رباب و دف و سرنا و ز مطربان درآموز

به میان بیست مطرب چو یکی زند مخالف

همه گم کننده ره را چو ستیزه شد قلاوز

تو مگو همه به جنگند و ز صلح من چه آید

تو یکی نه‌ای هزاری تو چراغ خود برافروز

که یکی چراغ روشن ز هزار مرده بهتر

که به است یک قد خوش ز هزار قامت کوز

قلاوز= رهبر ارکست

کوز = قامت خمیده

مولانا

این جمله چه پیامی برای زندگی امروز دارد؟

پیام اصلی آن این است که تغییر اجتماعی از فرد آغاز می‌شود، نه جمع.

• اگر در محیط کار همه پرخاشگر باشند، سکوت و آرامش تو می‌تواند فضای بهتری ایجاد کند.

• اگر در خانواده اختلافی هست، یک کلام محبت‌آمیز می‌تواند رابطه را ترمیم کند.

• اگر در جامعه خشونت دیده می‌شود، مهربانی فردی می‌تواند جرقه‌ای برای تغییر باشد.

مولانا چرا به مسئولیت فردی تأکید دارد؟

چون باور دارد هر فرد آیینه‌ای از کل هستی است و با اصلاح خود، بخشی از جهان را اصلاح می‌کند.

در عرفان مولانا، جهان مجموعه‌ای به‌هم‌پیوسته است. بنابراین اگر یک نفر صلح را انتخاب کند، انرژی مثبت آن بر اطرافیان نیز اثر می‌گذارد. این همان نظریه موج کوچک است که می‌تواند به امواج بزرگ‌تر تبدیل شود.

مطالب مرتبط

همه ی افراد با استعداد هستند تو از طبیعت فاصله گرفته ای برای چه زیسته ام … الماسهایی از مولانا – من قندها را لذتم بادام‌ها را روغنم